yadāśrauṣaṃ devarājaṃ pravṛṣṭaṃ; śarair divyair vāritaṃ cārjunena agniṃ tathā tarpitaṃ khāṇḍave ca; tadā nāśaṃse vijayāya saṃjaya yadāśrauṣaṃ jātuṣād veśmanas tān muktān pārthān pañca kuntyā sametān yuktaṃ caiṣāṃ viduraṃ svārthasiddhyai tadā nāśaṃse vijayāya saṃjaya yadāśrauṣaṃ draupadīṃ raṅgamadhye lakṣyaṃ bhittvā nirjitām arjunena śūrān pāñcālān pāṇḍaveyāṃś ca yuktāṃs tadā nāśaṃse vijayāya saṃjaya yadāśrauṣaṃ māgadhānāṃ variṣṭhaṃ jarāsaṃdhaṃ kṣatramadhye jvalantam dorbhyāṃ hataṃ bhīmasenena gatvā tadā nāśaṃse vijayāya saṃjaya yadāśrauṣaṃ digjaye pāṇḍuputrair vaśīkṛtān bhūmipālān prasahya mahākratuṃ rājasūyaṃ kṛtaṃ ca tadā nāśaṃse vijayāya saṃjaya yadāśrauṣaṃ sarvaviśvasya sārāṃ prītyā rājñe nirmitāṃ tāṃ mayena gadāṃ cogrāṃ bhīmasenāya dattāṃ tadā nāśaṃse vijayāya saṃjaya
“Dhritarashtra recounts to Sanjaya, one by one, the events he heard of - Arjuna's winning of Draupadi, the Rajasuya, the dice game and Draupadi's humiliation, the exile, Arjuna's divine weapons, and all the deeds of the great war - after each of which, he says, he had no hope of success. (trans. K.M. Ganguli)”