Ṛgveda · 1.164अस्य वामस्य पलितस्य होतुस्तस्य भ्राता मध्यमो अस्त्यश्नः । तृतीयो भ्राता घृतपृष्ठो अस्यात्रापश्यं विश्पतिं सप्तपुत्रम् ॥१॥
सप्त युञ्जन्ति रथमेकचक्रमेको अश्वो वहति सप्तनामा । त्रिनाभि चक्रमजरमनर्वं यत्रेमा विश्वा भुवनाधि तस्थुः ॥२॥
इमं रथमधि ये सप्त तस्थुः सप्तचक्रं सप्त वहन्त्यश्वाः । सप्त स्वसारो अभि सं नवन्ते यत्र गवां निहिता सप्त नाम ॥३॥
को ददर्श प्रथमं जायमानमस्थन्वन्तं यदनस्था बिभर्ति । भूम्या असुरसृगात्मा क्व स्वित्को विद्वांसमुप गात्प्रष्टुमेतत् ॥४॥
पाकः पृच्छामि मनसाविजानन्देवानामेना निहिता पदानि । वत्से बष्कयेऽधि सप्त तन्तून्वि तत्निरे कवय ओतवा उ ॥५॥
अचिकित्वाञ्चिकितुषश्चिदत्र कवीन्पृच्छामि विद्मने न विद्वान् । वि यस्तस्तम्भ षळिमा रजांस्यजस्य रूपे किमपि स्विदेकम् ॥६॥
इह ब्रवीतु य ईमङ्ग वेदास्य वामस्य निहितं पदं वेः । शीर्ष्णः क्षीरं दुह्रते गावो अस्य वव्रिं वसाना उदकं पदापुः ॥७॥
माता पितरमृत आ बभाज धीत्यग्रे मनसा सं हि जग्मे । सा बीभत्सुर्गर्भरसा निविद्धा नमस्वन्त इदुपवाकमीयुः ॥८॥
युक्ता मातासीद्धुरि दक्षिणाया अतिष्ठद्गर्भो वृजनीष्वन्तः । अमीमेद्वत्सो अनु गामपश्यद्विश्वरूप्यं त्रिषु योजनेषु ॥९॥
तिस्रो मातॄस्त्रीन्पितॄन्बिभ्रदेक ऊर्ध्वस्तस्थौ नेमव ग्लापयन्ति । मन्त्रयन्ते दिवो अमुष्य पृष्ठे विश्वविदं वाचमविश्वमिन्वाम् ॥१०॥
द्वादशारं नहि तज्जराय वर्वर्ति चक्रं परि द्यामृतस्य । आ पुत्रा अग्ने मिथुनासो अत्र सप्त शतानि विंशतिश्च तस्थुः ॥११॥
पञ्चपादं पितरं द्वादशाकृतिं दिव आहुः परे अर्धे पुरीषिणम् । अथेमे अन्य उपरे विचक्षणं सप्तचक्रे षळर आहुरर्पितम् ॥१२॥
पञ्चारे चक्रे परिवर्तमाने तस्मिन्ना तस्थुर्भुवनानि विश्वा । तस्य नाक्षस्तप्यते भूरिभारः सनादेव न शीर्यते सनाभिः ॥१३॥
सनेमि चक्रमजरं वि वावृत उत्तानायां दश युक्ता वहन्ति । सूर्यस्य चक्षू रजसैत्यावृतं तस्मिन्नार्पिता भुवनानि विश्वा ॥१४॥
साकंजानां सप्तथमाहुरेकजं षळिद्यमा ऋषयो देवजा इति । तेषामिष्टानि विहितानि धामश स्थात्रे रेजन्ते विकृतानि रूपशः ॥१५॥
स्त्रियः सतीस्ताँ उ मे पुंस आहुः पश्यदक्षण्वान्न वि चेतदन्धः । कविर्यः पुत्रः स ईमा चिकेत यस्ता विजानात्स पितुष्पितासत् ॥१६॥
अवः परेण पर एनावरेण पदा वत्सं बिभ्रती गौरुदस्थात् । सा कद्रीची कं स्विदर्धं परागात्क्व स्वित्सूते नहि यूथे अन्तः ॥१७॥
अवः परेण पितरं यो अस्यानुवेद पर एनावरेण । कवीयमानः क इह प्र वोचद्देवं मनः कुतो अधि प्रजातम् ॥१८॥
ये अर्वाञ्चस्ताँ उ पराच आहुर्ये पराञ्चस्ताँ उ अर्वाच आहुः । इन्द्रश्च या चक्रथुः सोम तानि धुरा न युक्ता रजसो वहन्ति ॥१९॥
द्वा सुपर्णा सयुजा सखाया समानं वृक्षं परि षस्वजाते । तयोरन्यः पिप्पलं स्वाद्वत्त्यनश्नन्नन्यो अभि चाकशीति ॥२०॥
यत्रा सुपर्णा अमृतस्य भागमनिमेषं विदथाभिस्वरन्ति । इनो विश्वस्य भुवनस्य गोपाः स मा धीरः पाकमत्रा विवेश ॥२१॥
यस्मिन्वृक्षे मध्वदः सुपर्णा निविशन्ते सुवते चाधि विश्वे । तस्येदाहुः पिप्पलं स्वाद्वग्रे तन्नोन्नशद्यः पितरं न वेद ॥२२॥
यद्गायत्रे अधि गायत्रमाहितं त्रैष्टुभाद्वा त्रैष्टुभं निरतक्षत । यद्वा जगज्जगत्याहितं पदं य इत्तद्विदुस्ते अमृतत्वमानशुः ॥२३॥
गायत्रेण प्रति मिमीते अर्कमर्केण साम त्रैष्टुभेन वाकम् । वाकेन वाकं द्विपदा चतुष्पदाक्षरेण मिमते सप्त वाणीः ॥२४॥
जगता सिन्धुं दिव्यस्तभायद्रथंतरे सूर्यं पर्यपश्यत् । गायत्रस्य समिधस्तिस्र आहुस्ततो मह्ना प्र रिरिचे महित्वा ॥२५॥
उप ह्वये सुदुघां धेनुमेतां सुहस्तो गोधुगुत दोहदेनाम् । श्रेष्ठं सवं सविता साविषन्नोऽभीद्धो घर्मस्तदु षु प्र वोचम् ॥२६॥
हिङ्कृण्वती वसुपत्नी वसूनां वत्समिच्छन्ती मनसाभ्यागात् । दुहामश्विभ्यां पयो अघ्न्येयं सा वर्धतां महते सौभगाय ॥२७॥
गौरमीमेदनु वत्सं मिषन्तं मूर्धानं हिङ्ङकृणोन्मातवा उ । सृक्वाणं घर्ममभि वावशाना मिमाति मायुं पयते पयोभिः ॥२८॥
अयं स शिङ्क्ते येन गौरभीवृता मिमाति मायुं ध्वसनावधि श्रिता । सा चित्तिभिर्नि हि चकार मर्त्यं विद्युद्भवन्ती प्रति वव्रिमौहत ॥२९॥
अनच्छये तुरगातु जीवमेजद्ध्रुवं मध्य आ पस्त्यानाम् । जीवो मृतस्य चरति स्वधाभिरमर्त्यो मर्त्येना सयोनिः ॥३०॥
अपश्यं गोपामनिपद्यमानमा च परा च पथिभिश्चरन्तम् । स सध्रीचीः स विषूचीर्वसान आ वरीवर्ति भुवनेष्वन्तः ॥३१॥
य ईं चकार न सो अस्य वेद य ईं ददर्श हिरुगिन्नु तस्मात् । स मातुर्योना परिवीतो अन्तर्बहुप्रजा निरृतिमा विवेश ॥३२॥
द्यौर्मे पिता जनिता नाभिरत्र बन्धुर्मे माता पृथिवी महीयम् । उत्तानयोश्चम्वोर्योनिरन्तरत्रा पिता दुहितुर्गर्भमाधात् ॥३३॥
पृच्छामि त्वा परमन्तं पृथिव्याः पृच्छामि यत्र भुवनस्य नाभिः । पृच्छामि त्वा वृष्णो अश्वस्य रेतः पृच्छामि वाचः परमं व्योम ॥३४॥
इयं वेदिः परो अन्तः पृथिव्या अयं यज्ञो भुवनस्य नाभिः । अयं सोमो वृष्णो अश्वस्य रेतो ब्रह्मायं वाचः परमं व्योम ॥३५॥
सप्तार्धगर्भा भुवनस्य रेतो विष्णोस्तिष्ठन्ति प्रदिशा विधर्मणि । ते धीतिभिर्मनसा ते विपश्चितः परिभुवः परि भवन्ति विश्वतः ॥३६॥
न वि जानामि यदिवेदमस्मि निण्यः संनद्धो मनसा चरामि । यदा मागन्प्रथमजा ऋतस्यादिद्वाचो अश्नुवे भागमस्याः ॥३७॥
अपाङ्प्राङेति स्वधया गृभीतोऽमर्त्यो मर्त्येना सयोनिः । ता शश्वन्ता विषूचीना वियन्ता न्यन्यं चिक्युर्न नि चिक्युरन्यम् ॥३८॥
ऋचो अक्षरे परमे व्योमन्यस्मिन्देवा अधि विश्वे निषेदुः । यस्तन्न वेद किमृचा करिष्यति य इत्तद्विदुस्त इमे समासते ॥३९॥
सूयवसाद्भगवती हि भूया अथो वयं भगवन्तः स्याम । अद्धि तृणमघ्न्ये विश्वदानीं पिब शुद्धमुदकमाचरन्ती ॥४०॥
गौरीर्मिमाय सलिलानि तक्षत्येकपदी द्विपदी सा चतुष्पदी । अष्टापदी नवपदी बभूवुषी सहस्राक्षरा परमे व्योमन् ॥४१॥
तस्याः समुद्रा अधि वि क्षरन्ति तेन जीवन्ति प्रदिशश्चतस्रः । ततः क्षरत्यक्षरं तद्विश्वमुप जीवति ॥४२॥
शकमयं धूममारादपश्यं विषूवता पर एनावरेण । उक्षाणं पृश्निमपचन्त वीरास्तानि धर्माणि प्रथमान्यासन् ॥४३॥
त्रयः केशिन ऋतुथा वि चक्षते संवत्सरे वपत एक एषाम् । विश्वमेको अभि चष्टे शचीभिर्ध्राजिरेकस्य ददृशे न रूपम् ॥४४॥
चत्वारि वाक्परिमिता पदानि तानि विदुर्ब्राह्मणा ये मनीषिणः । गुहा त्रीणि निहिता नेङ्गयन्ति तुरीयं वाचो मनुष्या वदन्ति ॥४५॥
इन्द्रं मित्रं वरुणमग्निमाहुरथो दिव्यः स सुपर्णो गरुत्मान् । एकं सद्विप्रा बहुधा वदन्त्यग्निं यमं मातरिश्वानमाहुः ॥४६॥
कृष्णं नियानं हरयः सुपर्णा अपो वसाना दिवमुत्पतन्ति । त आववृत्रन्सदनादृतस्यादिद्घृतेन पृथिवी व्युद्यते ॥४७॥
द्वादश प्रधयश्चक्रमेकं त्रीणि नभ्यानि क उ तच्चिकेत । तस्मिन्साकं त्रिशता न शङ्कवोऽर्पिताः षष्टिर्न चलाचलासः ॥४८॥
यस्ते स्तनः शशयो यो मयोभूर्येन विश्वा पुष्यसि वार्याणि । यो रत्नधा वसुविद्यः सुदत्रः सरस्वति तमिह धातवे कः ॥४९॥
यज्ञेन यज्ञमयजन्त देवास्तानि धर्माणि प्रथमान्यासन् । ते ह नाकं महिमानः सचन्त यत्र पूर्वे साध्याः सन्ति देवाः ॥५०॥
समानमेतदुदकमुच्चैत्यव चाहभिः । भूमिं पर्जन्या जिन्वन्ति दिवं जिन्वन्त्यग्नयः ॥५१॥
दिव्यं सुपर्णं वायसं बृहन्तमपां गर्भं दर्शतमोषधीनाम् । अभीपतो वृष्टिभिस्तर्पयन्तं सरस्वन्तमवसे जोहवीमि ॥५२॥
asya vāmasya palitasya hotustasya bhrātā madhyamo astyaśnaḥ । tṛtīyo bhrātā ghṛtapṛṣṭho asyātrāpaśyaṃ viśpatiṃ saptaputram ॥१॥
sapta yuñjanti rathamekacakrameko aśvo vahati saptanāmā । trinābhi cakramajaramanarvaṃ yatremā viśvā bhuvanādhi tasthuḥ ॥२॥
imaṃ rathamadhi ye sapta tasthuḥ saptacakraṃ sapta vahantyaśvāḥ । sapta svasāro abhi saṃ navante yatra gavāṃ nihitā sapta nāma ॥३॥
ko dadarśa prathamaṃ jāyamānamasthanvantaṃ yadanasthā bibharti । bhūmyā asurasṛgātmā kva svitko vidvāṃsamupa gātpraṣṭumetat ॥४॥
pākaḥ pṛcchāmi manasāvijānandevānāmenā nihitā padāni । vatse baṣkaye'dhi sapta tantūnvi tatnire kavaya otavā u ॥५॥
acikitvāñcikituṣaścidatra kavīnpṛcchāmi vidmane na vidvān । vi yastastambha ṣaḷimā rajāṃsyajasya rūpe kimapi svidekam ॥६॥
iha bravītu ya īmaṅga vedāsya vāmasya nihitaṃ padaṃ veḥ । śīrṣṇaḥ kṣīraṃ duhrate gāvo asya vavriṃ vasānā udakaṃ padāpuḥ ॥७॥
mātā pitaramṛta ā babhāja dhītyagre manasā saṃ hi jagme । sā bībhatsurgarbharasā nividdhā namasvanta idupavākamīyuḥ ॥८॥
yuktā mātāsīddhuri dakṣiṇāyā atiṣṭhadgarbho vṛjanīṣvantaḥ । amīmedvatso anu gāmapaśyadviśvarūpyaṃ triṣu yojaneṣu ॥९॥
tisro mātṝstrīnpitṝnbibhradeka ūrdhvastasthau nemava glāpayanti । mantrayante divo amuṣya pṛṣṭhe viśvavidaṃ vācamaviśvaminvām ॥१०॥
dvādaśāraṃ nahi tajjarāya varvarti cakraṃ pari dyāmṛtasya । ā putrā agne mithunāso atra sapta śatāni viṃśatiśca tasthuḥ ॥११॥
pañcapādaṃ pitaraṃ dvādaśākṛtiṃ diva āhuḥ pare ardhe purīṣiṇam । atheme anya upare vicakṣaṇaṃ saptacakre ṣaḷara āhurarpitam ॥१२॥
pañcāre cakre parivartamāne tasminnā tasthurbhuvanāni viśvā । tasya nākṣastapyate bhūribhāraḥ sanādeva na śīryate sanābhiḥ ॥१३॥
sanemi cakramajaraṃ vi vāvṛta uttānāyāṃ daśa yuktā vahanti । sūryasya cakṣū rajasaityāvṛtaṃ tasminnārpitā bhuvanāni viśvā ॥१४॥
sākaṃjānāṃ saptathamāhurekajaṃ ṣaḷidyamā ṛṣayo devajā iti । teṣāmiṣṭāni vihitāni dhāmaśa sthātre rejante vikṛtāni rūpaśaḥ ॥१५॥
striyaḥ satīstām̐ u me puṃsa āhuḥ paśyadakṣaṇvānna vi cetadandhaḥ । kaviryaḥ putraḥ sa īmā ciketa yastā vijānātsa pituṣpitāsat ॥१६॥
avaḥ pareṇa para enāvareṇa padā vatsaṃ bibhratī gaurudasthāt । sā kadrīcī kaṃ svidardhaṃ parāgātkva svitsūte nahi yūthe antaḥ ॥१७॥
avaḥ pareṇa pitaraṃ yo asyānuveda para enāvareṇa । kavīyamānaḥ ka iha pra vocaddevaṃ manaḥ kuto adhi prajātam ॥१८॥
ye arvāñcastām̐ u parāca āhurye parāñcastām̐ u arvāca āhuḥ । indraśca yā cakrathuḥ soma tāni dhurā na yuktā rajaso vahanti ॥१९॥
dvā suparṇā sayujā sakhāyā samānaṃ vṛkṣaṃ pari ṣasvajāte । tayoranyaḥ pippalaṃ svādvattyanaśnannanyo abhi cākaśīti ॥२०॥
yatrā suparṇā amṛtasya bhāgamanimeṣaṃ vidathābhisvaranti । ino viśvasya bhuvanasya gopāḥ sa mā dhīraḥ pākamatrā viveśa ॥२१॥
yasminvṛkṣe madhvadaḥ suparṇā niviśante suvate cādhi viśve । tasyedāhuḥ pippalaṃ svādvagre tannonnaśadyaḥ pitaraṃ na veda ॥२२॥
yadgāyatre adhi gāyatramāhitaṃ traiṣṭubhādvā traiṣṭubhaṃ niratakṣata । yadvā jagajjagatyāhitaṃ padaṃ ya ittadviduste amṛtatvamānaśuḥ ॥२३॥
gāyatreṇa prati mimīte arkamarkeṇa sāma traiṣṭubhena vākam । vākena vākaṃ dvipadā catuṣpadākṣareṇa mimate sapta vāṇīḥ ॥२४॥
jagatā sindhuṃ divyastabhāyadrathaṃtare sūryaṃ paryapaśyat । gāyatrasya samidhastisra āhustato mahnā pra ririce mahitvā ॥२५॥
upa hvaye sudughāṃ dhenumetāṃ suhasto godhuguta dohadenām । śreṣṭhaṃ savaṃ savitā sāviṣanno'bhīddho gharmastadu ṣu pra vocam ॥२६॥
hiṅkṛṇvatī vasupatnī vasūnāṃ vatsamicchantī manasābhyāgāt । duhāmaśvibhyāṃ payo aghnyeyaṃ sā vardhatāṃ mahate saubhagāya ॥२७॥
gauramīmedanu vatsaṃ miṣantaṃ mūrdhānaṃ hiṅṅakṛṇonmātavā u । sṛkvāṇaṃ gharmamabhi vāvaśānā mimāti māyuṃ payate payobhiḥ ॥२८॥
ayaṃ sa śiṅkte yena gaurabhīvṛtā mimāti māyuṃ dhvasanāvadhi śritā । sā cittibhirni hi cakāra martyaṃ vidyudbhavantī prati vavrimauhata ॥२९॥
anacchaye turagātu jīvamejaddhruvaṃ madhya ā pastyānām । jīvo mṛtasya carati svadhābhiramartyo martyenā sayoniḥ ॥३०॥
apaśyaṃ gopāmanipadyamānamā ca parā ca pathibhiścarantam । sa sadhrīcīḥ sa viṣūcīrvasāna ā varīvarti bhuvaneṣvantaḥ ॥३१॥
ya īṃ cakāra na so asya veda ya īṃ dadarśa hiruginnu tasmāt । sa māturyonā parivīto antarbahuprajā nirṛtimā viveśa ॥३२॥
dyaurme pitā janitā nābhiratra bandhurme mātā pṛthivī mahīyam । uttānayoścamvoryonirantaratrā pitā duhiturgarbhamādhāt ॥३३॥
pṛcchāmi tvā paramantaṃ pṛthivyāḥ pṛcchāmi yatra bhuvanasya nābhiḥ । pṛcchāmi tvā vṛṣṇo aśvasya retaḥ pṛcchāmi vācaḥ paramaṃ vyoma ॥३४॥
iyaṃ vediḥ paro antaḥ pṛthivyā ayaṃ yajño bhuvanasya nābhiḥ । ayaṃ somo vṛṣṇo aśvasya reto brahmāyaṃ vācaḥ paramaṃ vyoma ॥३५॥
saptārdhagarbhā bhuvanasya reto viṣṇostiṣṭhanti pradiśā vidharmaṇi । te dhītibhirmanasā te vipaścitaḥ paribhuvaḥ pari bhavanti viśvataḥ ॥३६॥
na vi jānāmi yadivedamasmi niṇyaḥ saṃnaddho manasā carāmi । yadā māganprathamajā ṛtasyādidvāco aśnuve bhāgamasyāḥ ॥३७॥
apāṅprāṅeti svadhayā gṛbhīto'martyo martyenā sayoniḥ । tā śaśvantā viṣūcīnā viyantā nyanyaṃ cikyurna ni cikyuranyam ॥३८॥
ṛco akṣare parame vyomanyasmindevā adhi viśve niṣeduḥ । yastanna veda kimṛcā kariṣyati ya ittadvidusta ime samāsate ॥३९॥
sūyavasādbhagavatī hi bhūyā atho vayaṃ bhagavantaḥ syāma । addhi tṛṇamaghnye viśvadānīṃ piba śuddhamudakamācarantī ॥४०॥
gaurīrmimāya salilāni takṣatyekapadī dvipadī sā catuṣpadī । aṣṭāpadī navapadī babhūvuṣī sahasrākṣarā parame vyoman ॥४१॥
tasyāḥ samudrā adhi vi kṣaranti tena jīvanti pradiśaścatasraḥ । tataḥ kṣaratyakṣaraṃ tadviśvamupa jīvati ॥४२॥
śakamayaṃ dhūmamārādapaśyaṃ viṣūvatā para enāvareṇa । ukṣāṇaṃ pṛśnimapacanta vīrāstāni dharmāṇi prathamānyāsan ॥४३॥
trayaḥ keśina ṛtuthā vi cakṣate saṃvatsare vapata eka eṣām । viśvameko abhi caṣṭe śacībhirdhrājirekasya dadṛśe na rūpam ॥४४॥
catvāri vākparimitā padāni tāni vidurbrāhmaṇā ye manīṣiṇaḥ । guhā trīṇi nihitā neṅgayanti turīyaṃ vāco manuṣyā vadanti ॥४५॥
indraṃ mitraṃ varuṇamagnimāhuratho divyaḥ sa suparṇo garutmān । ekaṃ sadviprā bahudhā vadantyagniṃ yamaṃ mātariśvānamāhuḥ ॥४६॥
kṛṣṇaṃ niyānaṃ harayaḥ suparṇā apo vasānā divamutpatanti । ta āvavṛtransadanādṛtasyādidghṛtena pṛthivī vyudyate ॥४७॥
dvādaśa pradhayaścakramekaṃ trīṇi nabhyāni ka u tacciketa । tasminsākaṃ triśatā na śaṅkavo'rpitāḥ ṣaṣṭirna calācalāsaḥ ॥४८॥
yaste stanaḥ śaśayo yo mayobhūryena viśvā puṣyasi vāryāṇi । yo ratnadhā vasuvidyaḥ sudatraḥ sarasvati tamiha dhātave kaḥ ॥४९॥
yajñena yajñamayajanta devāstāni dharmāṇi prathamānyāsan । te ha nākaṃ mahimānaḥ sacanta yatra pūrve sādhyāḥ santi devāḥ ॥५०॥
samānametadudakamuccaityava cāhabhiḥ । bhūmiṃ parjanyā jinvanti divaṃ jinvantyagnayaḥ ॥५१॥
divyaṃ suparṇaṃ vāyasaṃ bṛhantamapāṃ garbhaṃ darśatamoṣadhīnām । abhīpato vṛṣṭibhistarpayantaṃ sarasvantamavase johavīmi ॥५२॥
“Riddle hymn to the Viśvedevas and many powers, on the benignant Priest, the metres and the cosmic order — 52 verses. (after R.T.H. Griffith)”
Ṛgveda · 1.1अग्निमीळे पुरोहितं यज्ञस्य देवमृत्विजम् । होतारं रत्नधातमम् …Hymn to Agni, the sacrificial priest and hotar who carries the offerings to the …Ṛgveda · 1.2वायवा याहि दर्शतेमे सोमा अरंकृताः । तेषां पाहि श्रुधी हवम् ॥…Hymn to Vāyu, to Indra-Vāyu, and to Mitra-Varuṇa, invited to drink the Soma — 9 …Ṛgveda · 1.3अश्विना यज्वरीरिषो द्रवत्पाणी शुभस्पती । पुरुभुजा चनस्यतम् ॥…Hymn to the Aśvins, Indra, the Viśvedevas and Sarasvatī, lauded as the Soma is p…Ṛgveda · 1.4सुरूपकृत्नुमूतये सुदुघामिव गोदुहे । जुहूमसि द्यविद्यवि ॥१॥
उ…Hymn to Indra, the doer of fair deeds, called to the worshipper's aid — 10 verse…Ṛgveda · 1.5आ त्वेता नि षीदतेन्द्रमभि प्र गायत । सखाय स्तोमवाहसः ॥१॥
पुर…Hymn to Indra, invoked with song and praised as the giver of strength — 10 verse…Ṛgveda · 1.6युञ्जन्ति ब्रध्नमरुषं चरन्तं परि तस्थुषः । रोचन्ते रोचना दिव…Hymn to Indra with the Maruts, borne on his ruddy steeds — 10 verses. (after R.T…